زندگی زیباست ای زیبا پسند      

                                  زیبه اندیشان به زیبائی رسند

       آنچنان زیباست این بی بازگشت

                                   کز برایش میتوان از جان گذشت 

بی شک همه ما از دیدن مناظر زیبا ، طبیعت بکر و دست نخورده ،رودخانه ها،گلها فضای سبز ودرختان انبوه وحتی باغچه ای تمیز وزیبا لذت میبریم ،همه دوست داریم در محیطی زندگی کنیم که سرشار از زیبائی ها باشد در محیط خانه پدرانمان را میبینیم که درختان باغچه کوچکمان را با چه ذوق و شوقی  حرس میکنند وگلها ودرختچه های زیبائی را با عشق وعلاقه پرورش میدهند . ومادرانمانرا که با سلیقه ای منحصر بفرد با تغییر وجایگزین کردن اثاثه منزل در بهترین نقاط زیباترین دکوراسیونها را می آفرینند وحتی غذاها راکه چند دقیقه بیشتر بر سفره نمیماند را چنان تزئین میکنند که گوئی  اصلا برای خوردن نیست همه اینها نشانگر این واقعیت است که طبع انسان ذاتا زیبائی را دوست دارد وزیبا ئی مقوله ای فطری است که در نهاد بشر نهاده شده است. 

دوستان حتما این شعار را در روزنامه ها یا  بردیواری از شهر دیده اید که" شهر ما خانه ماست درنظافت آن کوشا باشید" طبیعتا هر عقل سلیمی هم به آن اعتقاد دارد که هر خانه ای را ساکنانش باید تمیز نگه دارند ووظیفه تک تک اعضا وبخصوص بزرگترها است که با درایت وتدابیر موثری این خانه را زیبا ومصفا کنند.

                  " خانه ام ابریست لیکن ابر بارانش گرفته است  "     

            " آی نی زن که تو را آوای نی برده است دور از ره کجائی؟"

                                                                                             " نیما"

ما ساکنان این خانه ایم شاید بزرگترها بواسطه مشغله زیاد یا هرعلت دیگر نمیبینند که خانه را بوی گند گرفته ونیاز به گند زدائی دارد وقسمتهائی از خانه فرو ریخته ونیاز به مرمت وبازسازی دارد وخانه بیروح است ونیاز به فضای سبز وکاشت گل وسبزه دارد پس وظیفه ما چیست آیا ما باید نظاره گر غفلت آنان باشیم  یا باید آنان را ازاین  خواب زمستانی بیدار کنیم که ما مستحق چنین خانه ای نیستیم . مادوست نداریم وقتی مهمانی به خانه مان میاید آنرا خانه ای گند وخفقان آور بخواند ما دوست نداریم مهمانانمان ساکنان این خانه را تنبل بخوانند وآنرابه روستائی قرون وسطائی تشبیه کنند.(اظهارات سیاوش)

نه ، اگر یک درصد هم  از این سخنان درست باشدباز در شان ومنزلت مردم ما نیست پس چاره ای باید اندیشید تا ابر بارشش را آغاز نکرده است

بنا دارم نامه سرگشاده ای را برای مسئولین شهر اعم از شهردار فرماندار شورای شهر و...بنویسم ،دوست دارم همشهریان عزیز نیزمشارکت داشته باشند ، خواسته ها ،کمبودها ونقایص را ذکر کنند تا نامه عمومیت داشته باشد وفقط نامه یکنفر نباشد ضمنا تصویر نامه پس از دریافت کامل نظرات وخواسته ها یتان در این وبلاگ درج میگردد                    

واینک شعر معروفی از دکترپرویز خانلری:

در این شعر دکتر خانلری با زیبائی بی مانندی زندگی ننگین وطولانی زاغی را در مقابل با زندگی کوتاه ولی سراسر افتخار عقابی بلند پرواز به شعر میکشد . عقاب که مرگ خویش را نزدیک میبیند در صدد برمی آید که از راز طول عمر زاغ  مطلع شود از این جهت به طرف لانه زاغ میرود واین گونه میگوید :

زار و افسرده چنين گفت عقاب                      

                                     كه :‹‹ مرا عمر ، حبابي است بر آب

راست است اين كه مرا تيز پر است

ليك پرواز زمان تيز تر است

من گذشتم به شتاب از در و دشت

به شتاب ايام از من بگذشت

گر چه از عمر ،‌دل سيري نيست

مرگ مي آيد و تدبيري نيست

من و اين شه پر و اين شوكت و   جاه

عمرم از چيست بدين حد كوتاه؟

تو بدين قامت و بال ناساز

به چه فن يافته اي عمر دراز ؟

پدرم نيز به تو دست نيافت

                                  تا به منزلگه جاويد شتافت

ليك هنگام دم باز پسين

چون تو بر شاخ شدي جايگزين

از سر حسرت بامن فرمود

كاين همان زاغ پليد است كه بود

عمر من نيز به يغما رفته است

يك گل از صد گل تو نشكفته است

چيست سرمايه ي اين عمر دراز ؟

رازي اين جاست،تو بگشا اين راز››

زاغ جواب میدهد:

ما از آن ، سال بسي يافته ايم

                               كز بلندي ،‌رخ برتافته ايم

زاغ را ميل كند دل به نشيب

                                   عمر بسيارش ار گشته نصيب

ديگر اين خاصيت مردار است

                                    عمر مردار خوران بسيار است

گند و مردار بهين درمان ست

                                    چاره ي رنج تو زان آسان ست

سپس عقاب را به گند زاری میبرد که در آنجا کرم وپشه وکثافت از در ودیوار آن میلولند وراز طول عمر خود را در خوردن چنین غذاهائی وزندگی در چنین جائی میداند و عقاب را دعوت میکند که از آن غذاهای رنگین میل کند

آن چه ز آن زاغ چنين داد سراغ

                                   گندزاري بود اندر پس باغ

بوي بد ، رفته ا زآن ، تا ره دور

                                    معدن پشه ، مقام زنبور

نفرتش گشته بلاي دل و جان

                                  سوزش و كوري دو ديده از آن

آن دو همراه رسيدند از راه

                                    زاغ بر سفره ي خود كرد نگاه

گفت : ‹‹ خواني كه چنين الوان ست

                                         لايق محضر اين مهمان ست

مي كنم شكر كه درويش نيم

                                    خجل از ما حضر خويش نيم ››

گفت و بشنود و بخورد از آن گند

                                     تا بياموزد از او مهمان پند

 ****

عقاب که این منظره را میبیند احوالش منقلب میشود وسرش ازآن همه کثافت گیج میشود و با تنفر با خود چنین گفت  :

 عمر در اوج فلك بر ده به سر

دم زده در نفس باد سحر

ابر را ديده به زير پر خويش

حيوان را همه فرمانبر خويش

بارها آمده شادان ز سفر

به رهش بسته فلك طاق ظفر

سينه ي كبك و تذرو و تيهو

تازه  و گرم شده طعمه ي او

اينك افتاده بر اين لاشه و گند

بايد از زاغ بياموزد پند

بوي گندش دل و جان تافته بود

حال بيماري دق يافته بود

دلش از نفرت و بيزاري ، ريش

گيج شد ، بست دمي ديده ي خويش

يادش آمد كه بر آن اوج سپهر

هست پيروزي و زيبايي و مهر

فر و آزادي و فتح و ظفرست

نفس خرم باد سحرست

ديده بگشود به هر سو نگريست

ديد گردش اثري زين ها نيست

آن چه بود از همه سو خواري بود

وحشت و نفرب و بيزاري بود

بال بر هم زد و بر جست ا زجا

گفت : كه ‹‹ اي يار ببخشاي مرا

سال ها باش و بدين عيش بناز

تو و مردار تو و عمر دراز

من نيم در خور اين مهماني

گند و مردار تو را ارزاني

گر در اوج فلكم بايد مرد

عمر در گند به سر نتوان برد ›› 

 ****